Informacja o szlakach

;


    ŻARNOWIEC
  • Ok. 1215 datuje się nadanie wsi Żarnowiec opactwu cystersów w Oliwie przez księcia pomorskiego Subisława, potwierdzone 1220 przez księcia Świętopełka. Zapewne wkrótce po tym dokonano założenia klasztoru cysterek, przez opata oliwskiego - około 1235 roku, wzmiankowanego w 1245 i 1267r. Zatwierdzenia klasztoru wraz z należącymi doń posiadłościami dokonał w 1279 r. książę pomorski Mściwój II. W 1342 r. odbyło się potwierdzenie przywilejów i nadań przez wielkiego mistrza Ludolfa von Königa. Aż do czasu przekazania klasztoru benedyktynom (1589) fundacja tak bardzo była zależna od Oliwy, dlatego konwent żarnowiecki nie miał własnej ksieni, tylko przeoryszę mianowaną przez opata oliwskiego. Wiele też przywilejów średniowiecznych było udzielonych wspólnie dla obu klasztorów. Konwent żarnowiecki liczył około 30 (w 1433 r - 34mniszki) cysterek różnej narodowości. W oliwskiej księdze zmarłych, gdzie odnotowano także cysterki żarnowieckie, widnieją imiona zarówno ogólnochrześcijańskie, słowiańskie, jak i germańskie, z przewagą tych ostatnich. W wieku XV do klasztoru w Żarnowcu należało: 9 wsi, 3 przysiółki, 2 jeziora, a folwark żarnowiecki w XVI w. liczył 200 ha uprawianej ziemi. Zakonnice prowadziły szkołę dla dziewcząt z rodzin szlacheckich i szpital. Gdy około 1526 r. reformacja dotarła do Żarnowca, mniszki początkowo opowiedziały się za dawną wiarą; około połowy tego wieku upadła karność zakonna i klasztor się wyludnił (w 1548 było 10 mniszek, a w 1585 tylko 5). Poza tym wskutek wypadków politycznych i malejącej gospodarności klasztor dotknęła bieda. Wówczas (1589) biskup włocławski Hieronim Rozdrażewski wyjął klasztor z pod władzy cystersów oliwskich i przekazał benedyktynom kongregacji chełmińskiej. Z ostatnich trzech cysterek jedna opuściła zakon, a dwie przeniesiono do innego klasztoru.
  • Żarnowiec
    Kaszubska wieś Żarnowiec, w dokumentach zwana Sarnowitz według legendy otrzymała swą nazwę od sarny, która ocaliła księcia pomorskiego Sambora, zabłąkanego w czasie polowania w okolicznych lasach, do osady leżącej na skraju dróg. Malowniczość miejsca i gościnność mieszkańców tak urzekła władcę, że upamiętnił swoje ocalenie nadaniem osadzie nazwy przypominającej sarnę - wybawicielkę. Według etymologów nazwa miejscowości wywodzi się od żaren używanych niegdyś do mielenia zboża lub od rosnącego obficie w tym rejonie krzewu żarnowca.
  • Puck
    W okresie wczesnego średniowiecza port rybacki, na którego relikty natrafiono 1977 w czasie archeologicznych badań podwodnych. Kontynuowane od tego czasu poszukiwania ujawniły w dnie Zatoki Puckiej fragmenty dawnych nabrzeży, wielką ilość pali wbitych w dno, resztki pomostów oraz nawarstwionych konstrukcji drewnianych, usytuowanych na obszarze ok.12 ha w odległości ok. 129 m od brzegu zatoki. Wstępna ocena potwierdza domniemywane dotychczas istnienie portu w VI-XIII w. Od schyłku w. XII własność cystersów oliwskich z nadania księcia pomorskiego Sambora I. W związku z przekształceniem osady w ośrodek targowy ponowne przejęcie jej przez księcia w zamian za darowane cystersom Starzyno, o czym mowa w dokumencie 1220. W 2. poł. w. XIII siedziba utworzonej kasztelanii książąt pomorskich. Po 1308 własność krzyżacka komturstwa gdańskiego, ośrodek urzędu rybackiego
  • » strona główna
    powiększ mapę

    Żarnowiec
    Puck-dzwony
    Puck